Jarosław Grzędowicz

Człowiek – orkiestra

Współtworzył grupy literackie TRUST oraz Klub Tfurcuf.

Wraz z grupą znajomych pisarzy założył w 1990 roku magazyn literacki FENIX i w latach 1993-2001 był redaktorem naczelnym czasopisma.

 

Z zamiłowaniem gotuje.

 

Debiutował w 1982 roku w tygodniku Odgłosy opowiadaniem Azyl dla starych pilotów.

Od tego czasu opublikował kilkadziesiąt opowiadań i wydał 8 książek.

Najszerzej znany jest czytelnikom jako autor Pana Lodowego Ogrodu, powieści w 4 tomach (Fabryka Słów 2005, 2007, 2009, 2012) Główny bohater, Vuko Drakkainen ma znaleźć i sprowadzić na ziemię naukowców, którzy zaginęli w Midgaardzie – przepełnionym magią świecie, pełnym istot zupełnie odmiennych od ludzi. Na miejscu okaże się, że ci, którym udało się przeżyć wcale nie wyczekują ratunku. Za sprawą swojej wiedzy uchodzą w tym świecie za bogów a zdobytej władzy nie mają zamiaru oddać bez walki.

To obszerne studium ludzkich namiętności nie jest jednak jedynym spektakularnym sukcesem autora. Na kolejną powieść przyszło czekać prawie 5 lat, jednak książka Hel-3(Fabryka Słów 2017) z nawiązką wynagrodziła cierpliwość czytelników i spełniła pokładane w niej nadzieje. Tym razem autor osadził swojego bohatera w nieodległej przyszłości, w świecie zdominowanym przez cenzurowane media, funkcjonującym na zasadzie reglamentacji podstawowych zasobów. Norbert, człowiek pracujący dla mediów przypadkiem nagrywa filmik, który może wstrząsnąć społeczeństwem i wybudzić je z letargu. Jednak czy jeden, przeciwstawiający się systemowi człowiek może przeżyć wystarczająco długo, by otworzyć ludziom oczy?

Wielokrotnie nominowany i nagradzany. Najwięcej nagród, w 2006 roku, zdobyła powieść Pan Lodowego Ogrodu tom 1.(nagroda im. Janusa A. Zajdla za 2005 rok, w kategorii powieść, Śląkfa w kategorii Twórca Roku 2005, Sfinks, w kategorii Polska Powieść Roku i nagroda redakcji Fahrenheita, w kategorii Dzieło Roku 2005). Jest jedynym pisarzem w historii Nagrody Fandomu Polskiego, który w jednym roku zgarnął całą pulę – Zajdel w kategorii opowiadanie Wilcza zamieć również powędrował do Jarosława Grzędowicza. W 2007 roku powieść Popiół i kurzzostała nagrodzona Zajdlem za rok 2006.

Sam autor mówi o sobie, że jego największym osiągnięciem jest, że pisze.

Jest wielkim fanem świętego spokoju, urlopów, jengi oraz filmu Władca Pierścieni.

Andrzej Ziemiański

Porzucił prestiżową karierę naukową i zajął się pisaniem książek. Już po kilku latach zdobył uznanie miliona Polaków czytających Achaję z wypiekami na twarzach.

Z wykształcenia jest architektem. Widzi i myśli obrazami. Podgląda, słucha i rozmawia dla przyjemności. Lubi fotografować puste miejsca. Sam jest dla siebie pracownikiem, szefem i przewodniczącym komitetu strajkowego. Nieustannie prowokuje czytelników i recenzentów swoim podejściem do sztuki pisania. Mówi, że cierpi na przymus tworzenia.

Jego bohaterowie żyją własnym życiem – sami wybierają gatunek i formę opowieści, dzięki czemu z niezrozumiałego dla siebie powodu autor otrzymał wór nagród od czytelników. Pierwsze dwa tomy „Achai” nominowane były do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Drugi tom otrzymał w 2004 roku Nagrodę Nautilus.

Cykl „Achaja” to także jedna z najbardziej kasowych serii w polskiej literaturze. To dzięki tym książkom pisarz może realizować swoje najśmielsze marzenia o egzotycznych podróżach i otaczać się ulubionymi gadżetami.

Ziemiański w swoich książkach ceni kobiecość. Nawet w filigranowej postaci dostrzega siłę, która go pasjonuje. Ale to nie oznacza, że ma dla niej litość.

Pisarz ma w sobie coś z hazardzisty – ale uwaga – jeśli zaczyna grę, to żeby wygrać.

Jacek Piekara

Jeden z najpopularniejszych pisarzy fantastycznych. Prowokujący. Zaskakujący. Potrafi rozbawić, zbulwersować, dotknąć do żywego. Wymyka się oczekiwaniom i nie daje zaszufladkować.

Od lat zajmuje się multimediami i szeroko pojmowaną popkulturą. Pracował jako zastępca redaktora naczelnego pism „Click” i „Game Ranking” oraz naczelny magazynu „Fantasy”. Prowadził programy autorskie w Radiu WAWA. Reżyserował dubbingi. Tworzył i tłumaczył scenariusze gier komputerowych.

Autor kilkunastu tomów powieści i opowiadań. Z Fabryką Słów wydał bestsellerową serię książek o inkwizytorze Mordimerze Madderdinie, a także horror fantasy Necrosis. Przebudzenie, zbiór opowiadań Świat jest pełen chętnych suk, obrazoburczą antyutopię Przenajświętsza Rzeczpospolitaoraz Alicję, w której zabiera czytelnika w intrygującą podróż w głąb ludzkiej duszy i Charakternika, powieść z XVII-wiecznej Rzeczpospolitej.

Andrzej Pilipiuk

Człowiek z przeszłości. Niestrudzony tropiciel ciekawostek z lamusa. Kolekcjoner nagród literackich, który z pisania z pasją uczynił swój sposób na życie. Miarą jego sukcesu jest 30 napisanych powieści wydanych w ciągu dekady, milion sprzedanych książek i miejsce na podium ścisłej czołówki najpoczytniejszych pisarzy w Polsce.

Homo literatus, który do pisania podchodzi z żelazną regułą – pracuje planowo, codziennie, a kiedy poczuje zmęczenie fabułą, zabiera się za inny tytuł. Uprzedzając krytykę sam siebie nazwał Wielkim Grafomanem. Z wykształcenia archeolog, z zamiłowania łowca meteorów. Beznadziejnie zauroczony zapomnianymi odkrywcami i wynalazkami XIX wieku. Społecznik. Własnym sumptem i ogromnym zaangażowaniem wydał unikatowy album o Wojsławicach, mieście w którym narodził się Jakub Wędrowycz.

Twórca panteonu niezwykłych bohaterów literackich oraz Jakuba Wędrowycza – zawistnego, mściwego kmiota, bimbrownika i egzorcysty. Jedynego w polskiej literaturze, rdzennie polskiego superbohatera, który przez lata rozśmieszania do łez, dorobił się własnego festiwalu.

Czterokrotny laureat prestiżowej nagrody Nautilusa. Dziesięciokrotnie nominowany, raz nagrodzony Nagrodą im. Janusza A. Zajdla. As EMPiK-u 2006 – jeden z trzech najchętniej kupowanych autorów.

Pija herbatę. Ani wstrząśniętą, ani tym bardziej mieszaną. Parzoną w samowarze.

Jacek Komuda

 

Zawodowy pisarz i historyk. Specjalizuje się w dziejach Rzeczypospolitej szlacheckiej. Autor siedemnastu książek: dziewięciu powieści historycznych, marynistycznych i siedmiu zbiorów opowiadań, których akcja rozgrywa się w XVII w., na morzach i oceanach oraz w XV-wiecznej Francji, a także zbioru esejów na temat kultury sarmackiej i najsłynniejszych postaci tamtych czasów. Jego dzieła, bez przerwy wznawiane, sprzedały się w łącznym nakładzie pół miliona egzemplarzy i cieszą się ogromną popularnością wśród polskich czytelników. Autor otrzymał też stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, przyznawane w ramach pierwszego etapu konkursu na scenariusz filmu historycznego.

Wierny prawdzie, nie stroni od brutalnych, mocnych kart historii. Inaczej niż Sienkiewicz woli pisać ku przestrodze niż ku pokrzepieniu serc. Wskrzesza dawne obyczaje, postaci, zapomniane miejsca. Bohaterowie to ludzie miotani namiętnościami, a nie papierowe ideały. Najważniejszym celem, jaki stawia sobie autor, jest przybliżenie i spopularyzowanie wśród czytelników historii Rzeczypospolitej szlacheckiej.

Jako jeden z nielicznych ludzi pióra uczestniczy w rekonstrukcjach historycznych jako XVII-wieczny polski husarz, pancerny i Lisowczyk, poznając w ten sposób realia dawnego pola walki. Na własnym koniu przejechał pół Polski, spory kawałek Ukrainy i jeszcze większy Karpat Wschodnich.

Do najsłynniejszych powieści autora należy czterotomowy cykl Samozwaniec (Fabryka Słów 2009–2013), który opowiada o wyprawie Polaków na Moskwę na początku XVII w., oraz Banita (Fabryka Słów 2011) – mroczna i zaskakująca opowieść o miłości szlachcica-rębajły i pięknej kurtyzany. Najnowszym dziełem jest powieść Hubal – opowiadająca o losach legendarnego zagończyka i dowódcy, majora Henryka Dobrzańskiego, który we wrześniu 1939 r. nie złożył broni po przegranej wojnie.

Nakładem Fabryki Słów ukazały się także powieści: Wilcze gniazdo (2002), Bohun (2006) – poświęcony największej klęsce Rzeczypospolitej w wojnach z Kozakami, Czarna szabla (2007) i Diabeł Łańcucki (2007), które ukazują wielokulturowe XVII-wieczne kresy Rzeczypospolitej. Galeony Wojny (2007) nawiązujące do walk polskiej floty za czasów Zygmunta III Wazy i piracka Czarna bandera (2008) opisująca brutalny świat korsarzy i buntowników. Kolejne pozycje autora to Villon: Imię Bestii (2005) i Villon: Herezjarcha (2008) – zbiory opowiadań o Franciszku Villonie, francuskim poecie wyklętym żyjącym w XV w.

Autor jest stałym współpracownikiem tygodnika Do Rzeczy, gdzie prowadzi dział felietonów kulinarnych: Podróże kuchmistrza koronnego.

Maja Lidia Kossakowska

 

Kobieta renesansu. Projektantka światów

Pisarka wychowana na klasyce i literaturze amerykańskiej: Faulknerze, Steinbecku, Hemingwayu, Chandlerze, Cortazarze i Llosie – z Fabryką Słów wydała szesnaście książek.

Od dzieciństwa marzyła, że kiedyś zostanie reżyserem. Równie silnie pragnęła zostać lalkarzem, rzeźbiarzem i archeologiem. Zwiedzanie uroczych, starych miasteczek (z częstymi postojami w małych, tradycyjnych knajpkach), patrzenie na morze, spacery plażą, malowanie obrazów, szycie lalek i grzebanie w starociach, to jej ulubiony sposób spędzania wolnego czasu do dziś.
Wrażliwość pisarki ukształtowała się podczas nauki w liceum plastycznym, w trakcie studiów ar-cheologicznych i nade wszystko dzięki lekturom. Bo dom Kossakowskich był zawsze pełen książek i bez czytania nikt z rodu nie mogłaby się obejść.
Archeologia nauczyła ją odkrywać i odtwarzać światy, rozbudowała wyobraźnię, nauczyła myślenia fabularnego, które umiejętnie wykorzystała realizując dokumentalne programy telewizyjne i po-dejmując pierwsze próby literackie.

Na rynku zadebiutowała opowiadaniem Mucha opublikowanym w 1997 roku w czasopiśmie FENIX – wtedy właśnie, patrząc na swój wydrukowany tekst, zrozumiała, że nie zostanie już dziennikarką, reżyserką ani archeologiem, ale właśnie pisarką.
Odwiecznie zafascynowana szamanizmem, pisze książki inspirowane mitologiami i wierzeniami z różnych zakątków świata oraz specjalizuje się w angelologii.

Najsłynniejsze powieści autorki składają się na cykl anielski, którego bohaterami są właśnie aniołowie. Próżno jednak szukać na kartach tych książek efemerycznych istot w nieskazitelnie białych szatach. Bohaterowie Mai to istoty bardzo ludzkie i ułomne w całej swojej nadprzyrodzonej potędze.
W swoim dorobku ma również książki oparte na wierzeniach Jakutów- Ruda Sfora (Fabryka Słów 2007) czy mitologii Japonii- Takeshi ( Fabryka Słów 2014 i 2015 ) oraz książki zupełnie odchodzące od religioznawczej tematyki. Maja szczególnie dumna jest z serii Upiór Południa. To 4 mikropowieści, z których każda napisana jest innym językiem i w zupełnie innym stylu a łączy je tylko temat przewodni- upał (Fabryka Słów 2009)

W najnowszej powieści Bramy Światłości (Fabryka Słów 2017) autorka powraca do tematyki anielskiej. Bohaterowie, znani z poprzednich powieści, wyruszają na tereny Strefy Poza Czasem w poszukiwaniu zaginionej Światłości.

Nakładem Fabryki Słów ukazały się także powieści: Siewca Wiatru (2004 i reedycja w 2007), Zakon Krańca Świata (2005 i 2006), Zbieracz Burz (2010), Grillbar Galaktyka (2011)

oraz zbiory opowiadań: Więzy krwi (2007) oraz Żarna niebios(2008)

Kossakowska lubi w swoich powieściach eksperymentować ze stylem i gatunkami. Zawsze jednak przywiązuje uwagę do szczegółów – starannie rozpisuje poszczególne rozdziały i sceny, jest do bólu dokładna i konsekwentna w swoich postanowieniach.

Autorka kolekcjonuje figurki i rzeźby, ale wbrew temu, czego można by się spodziewać tylko jedna z nich przedstawia anioła. Zdecydowana większość to konie i koty, które Maja z wzajemnością uwielbia.
W wolnych chwilach maluje, ogląda filmy albo słuchając muzyki układa w głowie kolejne historie.
Jest kobietą nade wszystko praktyczną: na bezludną wyspę zabrałaby podręcznik survivalu i praktyczny podręcznik budowania łodzi. Oraz mnóstwo ołówków i brulionów.

Pisarka chętnie ucieka od miasta i pracy. Ma nieduży letni domek, w którym czuje się naprawdę u siebie i na właściwym miejscu.

Tomasz Kołodziejczak

Jedna z najciekawszych postaci polskiej fantastyki i komiksu, pisarz, wydawca, promotor kultury. Literacko debiutował w 1985 roku, opublikował sześć powieści i kilkadziesiąt opowiadań. Był siedmiokrotnie nominowany do nagrody im. Janusza Zajdla (w tym za opowiadania „Piękna i graf” i „Czerwona mgła” z cyklu Ostatnia Rzeczpospolita), a otrzymał ją w roku 1996 za powieść „Kolory Sztandarów”, z cyklu Dominium Solarne. Laureat nagrody im. Papcia Chmiela za zasługi dla komiksu w Polsce. Za powieść „Czarny horyzont”, nominowany do nagrody im. Jerzego Żuławskiego w 2010.

Członek legendarnej literackiej grupy Klub Tfurcuf.

W pierwszej połowie lat 90-tych organizował konwenty, prowadził programy o popkulturze w radiu i telewizji, pisał felietony i recenzje dla miesięcznika „Feniks”. Był redaktorem naczelnym „Magii i Miecza”, na łamach którego stworzył także system rpg „Strefa Śmierci”. Wydawał własne pismo prezentujące polską SF – „Voyager”.

Od 1995 roku związany z wydawnictwem Egmont, wydającym najważniejsze i najpopularniejsze dzieła polskiego i światowego komiksu. Sam pisał scenariusze komiksowe dla Przemysława Truścińskiego (ilustratora cyklu „Ostatnia Rzeczpospolita”), Krzysztofa Kopcia, Zbigniewa Kasprzaka, Vicara.

Za działalność wydawniczą i fanowską został wyróżniony m.in. odznaką „Zasłużony dla kultury polskiej” przyznaną przez Ministra Kultury Dziedzictwa Narodowego. W roku 2013 r. za zasługi na rzecz rozwoju kultury i za pielęgnowanie pamięci o najnowszej historii Polski został uhonorowany medalem Złoty Krzyż Zasługi.

Interesuje się polityką, astronomią, historią, grami planszowymi. Grał w III lidze koszykówki w zespole AZS Politechnika Warszawska. Jest żonaty, ma dwie córki. Słucha ciężkiego rocka i poezji śpiewanej.

 

Adam Przechrzta

Historyk, doktor nauk humanistycznych, pedagog, autor artykułów na temat historii, walki nożem i okinawańskiego karate. Interesuje się działaniami służb specjalnych. Jako pisarz zadebiutował w 2006 roku, od tego czasu w Fabryce Słów wydał dziesięć powieści oraz tom opowiadań.

Jest laureatem Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego, w 2014 roku otrzymał Srebrne Wyróżnienie za „Gambit Wielopolskiego”.

Zwolennik czytania przy jedzeniu. Czytuje wszystko, od podręczników pszczelarstwa, poprzez literaturę głównonurtową i fantastyczną, aż po romanse dla pań. Te ostatnie przeważnie w poczekalni u dentysty. Marzy o świętym spokoju.

 

Aneta Jadowska

Urodzona 14.08.1981 filolożka, wielbicielka pomysłów niepraktycznych i niełatwych, czym uzasadnia doktorat z literatury i wiele innych ślepych uliczek w swojej biografii.
Urodzona w Radomsku, dzieciństwo i wczesną młodość spędziła w Przedborzu. Od 2000 r. mieszka w Toruniu i chyba już jest Torunianką, bo jak rodowici mieszkańcy miasta jednocześnie kocha je i nie znosi. Wiedzie nocny tryb życia, bo w nocy najlepiej jej się pisze i czyta. Śpi, gdy przyzwoici ludzie pracują, co chyba czyni ją człowiekiem nieprzyzwoitym.

Autorka uważa, że debiutowała trzykrotnie: opowiadaniem „Dziwny jest ten świat” w Gazecie Radomszczańskiej (1999), opowiadaniem „Kalejdoskop” na łamach miesięcznika Science Fiction (2004) oraz powieścią „Złodziej dusz” (2012).

Nie interesują jej małe wyzwania – skoro już spełnia się dziecięce marzenia o pisaniu powieści, nie ma powodu, by się ograniczać. Tak powstała sześciotomowa seria o Dorze Wilk, toruńskiej policjantce-wiedźmie.

Nie lubi bezczynności i nudy. Co widać w jej literackim dorobku. W ciągu zaledwie 5 lat wydała już 11 książek!

Seria o Dorze Wilk (6 książek), Seria o Nikicie (2 książki), Szamańska seria oraz zbiór opowiadań.

Czyta wszystko co jej wpadnie w ręce, uwielbia seriale kryminalne i muzykę rockową. Byłaby dziś frontmenką kapeli rockowej, gdyby nie została obdarzona słuchem wystarczająco dobrym, by wiedzieć, że za grosz nie potrafi śpiewać.
Gdyby miała 9 żywotów jak kot, mogłaby zrealizować fantazje o zawodach idealnych: byłaby policjantką, dziennikarką, aktorką, szalonym naukowcem… Ale że na stanie posiada pojedynczy żywot, zajmuje się pisaniem, a jej bohaterowie przeżywają przygody, których starczyłoby na 9 żyć.

Na studiach polonistycznych wciąż wysłuchiwała, że fantastyka nie jest poważną literaturą i że nie powinna marnować na nią talentu. Na kilka lat nawet uwierzyła. Do czasu gdy nie uznała, że uwielbia pisać powieści niekoniecznie poważne i skoro sama woli spędzić wieczór z kryminałem czy urban fantasy niż z Konwickim, dlaczego nie miałaby pisać książek, jakie sama lubi czytać?

Magdalena Kozak

Największy wojownik wśród polskich fantastów. Sprawdzony w ogniu walki, na konwentach i nad klawiaturą. Jak na lekarza ratunkowego tudzież zawodowego żołnierza wygląda całkiem niewinnie.
Magda służy obecnie w stopniu kapitana w 2. Grupie Poszukiwawczo-Ratowniczej w Mińsku Mazowieckim. Dwukrotnie uczestniczyła w misji w Afganistanie w ramach VII i XII zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego; została ranna podczas ostrzału rakietowego. W warunkach cywilnych można ją czasem zauważyć na dyżurze w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym lub w karetce pogotowia.

Jej debiutem książkowym była powieść Nocarz wydana w 2006 roku (w 2009 zespół Closterkeller nagrał piosenkę o tym samym tytule inspirowaną treścią powieści, powstał również bardzo interesujący teledysk), kontynuację tej powieści stanowią kolejne Renegat i Nikt (wszystkie były nominowane do Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla odpowiednio za 2006, 2007 i 2008 rok). Kolejne powieści to Fiolet (2010), Paskuda (2012) i Łzy Diabła (2015) – ta ostatnia również nominowana do Nagrody im. J. A. Zajdla oraz do Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego. Ponadto Magda jest autorką wielu opowiadań, z których dwa: Sznurki Przeznaczenia (2008) oraz Strasznie mi się podobasz(2011) również były nominowane do Nagrody im. A. Zajdla.

W 2016 roku NocarzRenegat i Nikt zostały wydane na rynku anglojęzycznym jako Nighter, Renegade i Nobody, cykl doczekał się również wydania zbiorczego, zatytułowanego Vesper.

Po niemal 10 latach Magda wróciła do świata nocarzy i renegatów powieścią Młody. Ale to z pewnością jeszcze nie koniec tej historii…

Michał Gołkowski

Zodiakalnie, patologiczny Wodnik z roku Stanu Wojennego. Wbrew pozorom samotnik, mizantrop i introwertyk. Z wykształcenia lingwista, z zamiłowania historyk wojskowości, na co dzień tłumacz kabinowy angielsko-polsko-rosyjski, rusofil i rusofob w jednym.

Zadebiutował w kwietniu 2013 roku powieścią „Ołowiany Świt” – pierwszą polską książką w serii STALKER. Niespełna dwa lata później stworzył uniwersum „Stalowych Szczurów” – opowieść o losach żołnierzy w alternatywnej historii Pierwszej Wojny Światowej.

Po sukcesie „Komornika” (2016) książki łączącej wątki biblijno-apokaliptyczne z nasyconą wartką akcją fantastyką, rok 2017  został nazwany Rokiem Komornika.

„Komornik ++ Rewers” – premiera maj 2017,

„Komornik +++ Kant” premierę przewidziano na listopad 2017.

W międzyczasie (2016) Powstał rewelacyjny „Moskal” historia wzlotu i upadku Artura Wiktorowicza.  Podróż w najmroczniejsze zakamarki duszy człowieka, który dla osiągnięcia celu, jest gotowy poświęcić wszystko i wszystkich.

Nie grzeszy brakiem pomysłów. A każdy kolejny jest coraz lepszy!